Tag: moederschap

Sokken

Sokken

 ‘Mama?’

   ‘Ja, lieverd.’

   ‘Waarom is papa weg?’

We hangen samen de was op. Ik vind het leuk om de was op te hangen. Het ruikt lekker en ik mag de kledingstukken hard uitslaan. Ze draait zich om en kijkt me aan. Ze schudt haar hoofd. Normaal dansen haar blonde krullen dan om haar gezicht, maar vandaag hebben ze er geen zin in. Haar gezicht is net zo wit als het kussensloop dat ze in haar hand verfommelt. Ik had er net de kreukels uit geslagen. Terwijl ze over mijn hoofd aait glinsteren haar ogen een beetje. 

   ‘Papa is niet weggegaan. Ik ben weggegaan.’

Ik denk na.

   ‘Maar jij bent nog hier.’

   ‘Ja ik ben hier. Maar ik wilde dat papa wegging.’

   ‘Maar waarom dan?’

   ‘Soms groeien mensen uit elkaar.’

Ik kijk naar een blauwgrijs gestreepte sok in mijn hand. 

   ‘Begrijp je dat?’

Ik snap er helemaal niks van.

   ‘Soms zijn mensen niet meer verliefd op elkaar.’

In de sok zit een gat. Ik steek mijn hand in de sok en mijn vinger door het gat. Het blauwgrijs gestreepte vingerdier draait zijn kop naar me toe en beweegt zijn lange slurf. Hij peutert in mijn neus.

   ‘Net als toen met Sterre, mama? Die zei ze me niet meer leuk vond.’

   ‘Ja, het is net zoiets als toen met Sterre.’ 

Ik trek het blauwgrijs gestreepte vingerdier het vel over de oren en schud zijn huid uit. Ik rommel in de wasmand. De andere sok vind ik niet. 

   ‘Kijk maar even in de wasmachine,’ zegt mijn moeder. ‘Misschien zit hij daar nog in.’

Ik loop naar de wasmachine en stop mijn hand erin. Ik laat de trommel draaien. Mijn vingers glijden over het gladde en tegelijk bobbelige oppervlak. Misschien is het met sokken net zo. Dat de ene sok niet meer verliefd is op de andere. 

Photo by Jisu Han on Unsplash

Goede moeder

Goede moeder

Heet, lichtgroen water gutst over Saskia’s broek.
‘Au, god-’ Saskia wrijft over haar been. ‘Dit was de enige waar nog geen vlekken op zaten.’
‘Het is maar water,’ zegt Floor, terwijl Saskia de bos munt in het glas op en neer beweegt alsof ze de vaat sopt. ‘Dat geeft geen vlekken.’
‘Blij dat ik zit.’ Saskia neem een voorzichtige slok. ‘Fijn dat we iets later konden afspreken. Goed om je te zien zeg. Zo lang geleden alweer.’
‘Hectisch zeker, thuis?’ Floor neemt een grote teug bier en kijkt met een schuin oog naar Saskia’s muntthee. Had ze ook thee moeten nemen? Met zo’n stuk gember erin. Schijnt gezond te zijn. Nah. ‘Hoe is het met Abeltje? Je geeft zeker nog borstvoeding?’ zegt Floor, en knikt naar de groene thee.
‘Al een tijdje niet meer, de melk liep terug. Alles geprobeerd, maar het wilde niet meer. Echt balen. Voel me zo schuldig. Daarom is het ook zo fijn dat we wat later konden afspreken. Ik wilde hem dan in elk geval in bed leggen. Dat is ontzettend belangrijk in mijn leven.’
‘Ik ben blij als ik ze eens niet in bed hoeft te leggen. Waarom denk je dat ik hier al zit?’ grijnst Floor. Ze heeft twee bier op en niet tegen Joris gezegd dat ze pas later met Saskia had afgesproken. Ze is gekke Henkie niet. ‘Maar wacht even, Sas. Je voelt je schuldig omdat je geen borstvoeding meer kan geven?’
‘Dat is toch het beste wat je hem kan geven? En als je lichaam dan niet meedoet…’
‘Daar hebben ze een uitvinding voor gedaan, al een hele tijd geleden: de fles geven heet dat.’
‘Dat is toch niet hetzelfde.’
‘Ze gaan er heus niet dood van. Kijk maar naar die van mij, niet kapot te krijgen.’
‘Ik vind het gewoon superbelangrijk dat Abel moedermelk krijgt. Het helpt tegen allergieën, en tegen astma en…’
‘Ja, ja.’ Floor wuift met haar hand de woorden van Saskia weg. Ze staat op om nog een biertje te bestellen.
‘Jij ook een?’
‘Nog een muntthee graag.’
Wanneer is Saskia zo’n muts geworden? Floor duwt haar een bokbier onder de neus.
‘Hier, dit is goed voor je relativeringsvermogen. Had je vroegâh ook nooit problemen mee.’
Saskia kijkt alsof Floor haar een stuk rotte vis voorzet en schuift het glas een stukje opzij.
‘Ik wil gewoon een echte moeder zijn. Dat is ontzettend belangrijk voor me.’
Floor knippert met haar ogen, ze krijgt het warm en koud tegelijk. Zegt ze dat echt?
‘Ik ga een peuk roken.’
Floor staat op en loopt naar buiten, inhaleert de rook diep, zo diep mogelijk, totdat haar longen branden. Totdat alle shit verschroeit. Dan maar geen goede moeder, denkt ze. Dat is ontzéttend belangrijk voor me.

Foto:Photo by Anastasia Vityukova on Unsplash

Gilles de la Puberette

Gilles de la Puberette

Het ligt op de bank en vreet. Pubers, zijn dat niet die wezens die je af en toe in huis tegenkomt maar die op hun eigen planeet leven? Buiten kijf staat dat het heerlijk eigenwijze, aandoenlijke en verschrikkelijk lieve mensjes zijn. Maar dat neemt niet weg dat je ze hierom af en toe graag achter het behang zou willen plakken:

Lamzakken
Pubers hangen. Overal. Aan tafel, op de bank, buiten met elkaar. Hun lijf lijkt wel van zachtgekookte spaghetti. En ze liggen altijd in de weg. Tenzij je ze nodig hebt, dan zijn ze in geen velden of wegen te bekennen.

IJdeltuiten
Uren voor de spiegel, te veel gel, te veel haarlak, te veel deo, te veel make-up. Of het andere uiterste: te weinig van dit alles. Trek. Schone. Sokken. Aan. En. Was. Je Haar. Waarna je het raam van de slaapkamer maar weer eens openzet.

Vreten
Pubers eten niet, ze vreten. Je hebt net een heel brood gehaald, je draait je even om voor het opruimen van de rest van de boodschappen, is er alleen nog een lege zak over. En de puber in zijn hol verdwenen. Gelukkig ligt er nog een brood in de vriezer. Toch?

Opruimen
Over lege verpakkingen gesproken. Dat je dus niet denkt dat er nog daadwerkelijk iets ín dat pak cruesli of melk zit dat netjes in de (koel)kast staat. Daarentegen puilt hun kamer uit van rondslingerende make-upspullen, schoolboeken (onderop), vies ondergoed, stinksokken, tijdschriften, lege kommetjes en heel veel lege verpakkingen. Gezellig rommelig, noemen ze dat.

Schermen
En dan bedoelen we dus niet de sport. Vastgekit aan hun beeldscherm is het enige stukje wat je van ze te zien krijgt gehuld in een zombie-achtig blauw schijnsel. Je hebt je er inmiddels bij neergelegd dat er 364 appjes per uur binnenstromen. Maar dat zelfs de vaatwasser inruimen onmogelijk is zonder mobiel… O, wacht, de vaatwasser inruimen?

Afspreken
Dit woord kennen ze alleen in de context: met vrienden. Dus niet als in: laten we afspreken dat je je kamer opruimt/op tijd thuis bent/niet langer dan 3 uur per dag achter een beeldscherm zit/je huiswerk maakt/laat weten waar je bent/op tijd naar bed gaat. Trouwens, ze horen toch niet wat je zegt, want ze zitten met hun neus in hun mobiel.

Driftkikkeren
Van een ochtendhumeur waar zelfs de kat voor wegvlucht tot schijnbaar totaal redeloze woedeaanvallen. Omdat je het waagt te vragen hoe hun dag was of hoe dat proefwerk ging. Met je Gilles de la Puberette.

Gepubliceerd op Libelle.nl
Photo by John-Mark Smith from Pexels

De eerstgeborene

De eerstgeborene

Hij sloeg in als een bom, mijn eerstgeborene. Of, zoals ik het nu graag verwoord voor iedereen die, liefst voor het eerst, zwanger is: “I had no idea what hit me.” Ik was zelf nog een kind, ook al was ik dertig en hij uiterst gewenst. Hij heeft het alleen niet getroffen met ons, zijn ouders. Dat arme joch.

De verantwoordelijkheid voor een pasgeborene is een door de bliksem gevelde eik waaronder je nietsvermoedend wordt geplet. Je hand steekt er nog net onderuit om zijn zachte garnalenvingertjes vast te houden en dat smakkende rozenmondje te voeden. De spiegel die hij je voorhoudt is grotesker dan een lachspiegel op de kermis. Daar sta je dan naar jezelf te kijken hoe je, naakt in al je onvolkomenheden, potsierlijk ploetert om een onschuldig schepsel een onbezorgde jeugd te geven.

Als ouder ben je in een klap volwassen. Kun je je daarop voorbereiden? Nee. We doen ons best, daar ligt het niet aan. En aan liefde ook heus geen gebrek. Maar de trillingen van de inslag zijn nog voelbaar, en resoneren door tot zijn eigen jeugd voorbij is en hij zelf vader wordt.

8x waarom het heel fijn is om pubers te hebben

8x waarom het heel fijn is om pubers te hebben

Ja, ze halen ons het bloed onder de nagels vandaan en buldozeren over onze grenzen heen. Maar we zouden ze voor geen goud willen missen. Alleen al hierom:

1 Calorieënslurpers 
Ze eten de voorraadkast leeg. Dus alles waar veel te veel calorieën in zitten – chips, koekjes, cola, chocola – is al op voordat je het op je eigen dijen kunt plakken.

2 Wifi
Op vakantie hebben ze het wifi-wachtwoord van het hotel of de camping al achterhaald voordat jij überhapt je koffer neer of de tent op hebt kunnen zetten.

3 Vette shit ouwe
Je bent ineens weer helemaal op de hoogte van alle trends: muziek, apps, celebs en mode. Pardon… fashion. Kun je eindelijk weer meepraten met je jongere collega’s en de stagiaires.

4 Nerd alert
Technische ontwikkelingen zijn haast niet bij te houden. Gelukkig weten je pubers precies hoe ze je computer moeten opschonen of wéér een nieuwe versie van iets kunnen installeren. En waarom werkt die nieuwe telefoon niet zoals jij wil? Zij weten het.

5 Verrassend volwassen
Het is fijn om een volwassen gesprek met je kinderen te kunnen voeren. Je bent wel een beetje klaar met urenlange conversaties over Pokémon en K3. Ze blijken verrassende ideeën te hebben over van alles en nog wat, die jou weer eens een ander perspectief bieden.

6 Oefening in geduld
Als er één soort op de wereld is die je geduld op de proef stelt, is het de puber. Zie het daarom als de ultieme geduldsoefening. Reuze mindful.

7 Dromenjagers
Ze hebben zoveel dromen en ambities. Je raakt ter helemaal door geïnspireerd om je eigen lang geleden verloren dromen waar te maken. Een mooier voorbeeld kun je ze niet geven.

8 Tranentrekkers
Eindelijk kun je weer eens naar een ultieme tranentrekker in de bioscoop, zo een waar je je man nog voor geen goud naartoe krijgt. Nu ga je lekker samen met je dochter. Genieten!

Gepubliceerd op Libelle.nl

6 geheimen voor het opvoeden van pubers

6 geheimen voor het opvoeden van pubers

Veel ouders zien ertegenop om pubers op te voeden. Ze vrezen die chagrijnige ouder-hatende wezens met hun grote mond die de hele dag met de deur slaan. Nou, dat valt reuze mee hoor. Zeker met deze tips.

1. Luister naar ze
Elke dag is er wel een moment waarin ze hun dag met je willen delen voordat ze zich weer terugtrekken in hun eigen wereld. Vaak als ze net uit school komen. Grijp dat moment aan. Draai het gas onder de pannen uit, leg je telefoon neer, wees blij dat ze er zijn en luister naar ze. Wees empathisch, maar geef niet per se advies. Dat vragen ze wel als ze het nodig hebben.

2. Zeg vaker ja dan nee
Niet tegen alle grillen die ze willen. Maar wel een fundamenteel: yes, you can. Hun hele leven zullen ze al horen wat ze niet goed doen, wat beter moet en lopen ze tegen allerlei vooroordelen aan waarom ze iets niet zouden kunnen, moeten, willen of doen. Laat jij dan degene zijn die tegen ze zegt: ja, natuurlijk, ga ervoor.

3. Zeg vaak nee
Als ze tegen zichzelf in bescherming genomen moeten worden. Dat hoeven we verder niet uit te leggen, toch?

4. Voer ze
Veel en vaak. Hun lichamen groeien hard en hebben ongelooflijk veel bouwstoffen en brandstof nodig om dat te kunnen. Maak gezond, veel en vooral heel lekker eten voor ze. Trakteer ze. Vrienden zullen altijd bij jullie willen aanschuiven omdat het eten zo lekker is. Dat is dan ook meteen de perfecte manier om die vrienden te leren kennen én een oogje in het zeil te houden.

5. Pick your battles
Met pubers is het zo makkelijk om continu kritiek te hebben. Die rugzak middenin de hal, alle middagsnack-troep op het aanrecht, dat huiswerk wat weer niet is gemaakt. Niet doen. Vraag eerst eens hoe hun dag was, geef een lekkere knuffel en – nogmaals – luister naar ze. Misschien moeten ze gewoon eerst even hun verhaal kwijt. Pas daarna vraag je of ze alsjeblieft hun troep willen opruimen. Een fijn gesprek is écht belangrijker dan een paar sokken in de wasmand. En daarna is de kans trouwens het grootst dat dat paar sokken zonder zeuren toch in die wasmand belandt. Kortom: pick your battles, en vooral: wanneer. Als je ze niet de hele tijd op hun nek zit om kleinigheden, luisteren ze veel beter wanneer je ze wel een keer wat vraagt.

6. Hou intens veel van ze
Hou van ze om wie ze zijn, de fijne en vooral ook de minder leuke dingen. Hou van hun humor, onzekerheid, (over)gevoeligheid, creativiteit, dromen, wil om bizarre dingen te ontdekken, vrienden, grenzeloze egoïsme, goede bedoelingen, slungelige lichamen, onhandigheid én hun behoefte over al je grenzen te gaan. Het is allemaal onderdeel van het magische proces dat volwassen worden heet. Vergeet niet om ze ook te laten weten dat je van ze houdt. En laat je ze zijn zoals ze zijn, dan krijg je heel veel liefde terug.

Gepubliceerd op Libelle.nl
Photo by Bruce Mars from Pexels