Tag: familie

Schoonmoeder

Schoonmoeder

‘Hoe is het eigenlijk met… Sandra?’ gokt Eric.
‘Sandrina.’ Peter neemt een laatste slok bier, zet het lege glas op tafel. Hij krabt op zijn hoofd. ‘Goed. Denk ik.’
‘Zie je haar niet meer?’
‘Ze is nu met ene Johan, schijnt.’
Eric schenkt Peters glas nogmaals vol. Heel vol. Het bier loopt nog net niet over de rand. Peter moet zich over de tafel buigen om eerst wat bier op te slurpen, voordat hij het glas zonder knoeien op kan pakken.
‘En die Daniëlle? Die blonde? Die was wel leuk.’ Eric graait een handje gezouten pinda’s uit het bruine aardewerken bakje dat op tafel staat. De gordijnen zijn dicht, het is warm in de woonkamer. Rode kaarsen branden op tafel. Een kerstboom staat zich bij het raam enorm uit te sloven. Glitterballen, rood en goud. Alles rood en goud. Knipperende elektrische lampjes. Aan, uit, aan, uit. Daarna langzamer, een paar seconden aan, een paar seconden uit, om vervolgens te knipperen alsof hun leven er vanaf hangt. Dan begint het hele circus opnieuw.
‘Daniëlle?’ Peter denkt even na. Krabt nogmaals op zijn hoofd. ‘O, die. Nee, dat was niks. Die wilde meer…’
‘Meer wat? Avontuur? Romantiek? Ja, dat willen ze graag. Dat moet je ze wel kunnen geven natuurlijk. Kijk maar naar mij en Joke. Zij heeft niets te klagen.’ Hij knikt even in de richting van de keuken en knipoogt dan naar Peter. Die bestudeert de hysterische kerstlichtjes alsof er een verborgen boodschap in verstopt zou kunnen zitten.
Uit de keuken klinkt gerammel van pannen en deksels en het gesmoorde gevloek van Joke, gekletter van borden die uit de kast worden getrokken, een la die wordt opengetrokken, gerinkel van bestek. In de woonkamer kleeft de stilte als een klamme waas aan de meubels. Peters stem verscheurt het onbeweeglijk zwijgen.
‘Mijn moeder kan je niet uitstaan, wist je dat?’
Erics hand blijft zweven boven het bakje pinda’s.
‘Waarom zeg je dat?’
‘Ik weet niet. Er viel een stilte. Dit was het enige dat me te binnen schoot.’
Joke, met een verhit gezicht en een beduimeld schort om, komt de kamer binnen, haar handen vol borden en bestek. Ze probeert met een elleboog de kaarsen op tafel opzij te schuiven om plaats te maken, waarbij er een vervaarlijk begint te wankelen. De mannen kijken toe. Ze zet snel de borden op tafel en smijt het bestek ernaast, grijpt dan de wiebelende kaars. Ze vloekt binnensmonds.
‘Peter zegt dat je moeder me niet kan uitstaan.’ Eric beziet hoe Joke met haar nagel wat druppels kaarsvet van de tafel krabt. Joke kijkt verbaasd op.
‘Hoe kun je dat nou zeggen, Peter? Daar is niets van waar!’ Ze zet de handen in haar zij terwijl ze met opgetrokken wenkbrauwen naar Peter kijkt.
‘Ja, hoe kun je dat nou zeggen?’ echoot Eric.
‘Je overdrijft, Peter. Hooguit heeft ze hem niet zo hoog zitten.’ Joke draait zich om en loopt terug naar de keuken.